مجله بازی

پیش نمایش‌های نسخه دوم بازی «رانندگی آزمایشی بدون محدودیت» نویددهنده یک تجربه جدید و منحصر به‌فرد بود. این بازی که در جزایر مدیترانه اتفاق می‌افتد قرار بود به ما اجازه بدهد تا در نقش یک راننده حرفه‌ای و به صورت تلفیقی از مسابقات سنتی و عناصر خفیف نقش‌آفرینی و به صورت دنیای آزاد بازی کنیم. سازندگان گفته بودند که بهترین حالت تجربه بازی در حالت آنلاین است جایی که می‌توان با دیگر بازی‌کننده‌های دنیا در تعامل بود، غیر از مسابقه دادن می‌توانید ملک بخرید و به سرمایه‌تان بیفزایید و آن را مطابق میل خود دکور کنید و کلکسیون ماشین‌های خود را به دوستانتان نشان دهید. همه اینها به نظر عالی نمی‌رسد؟ ایده‌ها همه شگفت‌انگیز بودند ولی بعد از تجربه آن کاملا ناامید شدیم.

شما در نقش یک کارگر بدشانس بازی را شروع می‌کنید که بتازگی به خاطر خوابیدن از محل کارش اخراج شده، ولی بنا به دلایلی رئیس‌تان شانس دوباره‌ای به شما می‌دهد، این طور که اگر بتوانید او را به موقع به محل کارش برسانید، سفارش شما را برای شرکت در مسابقه‌ای مجلل تحت عنوان «تاج درخشان» خواهد کرد. شرکت در این مسابقه شانس خوبی برای دست و پا کردن نامی ‌برایتان محسوب می‌شود و در آن می‌توانید به کسب تجربه بپردازید و ترازتان را ارتقاء دهید. شاید بگویید خب، داستان که خوب است و کشش دارد ولی عجله نکنید و به خواندن ادامه بدهید.

به نظر من کنترل ماشین‌ها و خوش دست بودن آنها مهم‌ترین فاکتور این سبک بازی است که در این نمونه بسیار بد کار شده است. در واقع رانندگی با ماشین‌های مختلف فرق آنچنانی با هم ندارند. از طرفی اگر زمانی از جاده منحرف شدید به فکر ادامه بازی نباشید چون مکانیسم بازگشت به جاده در صورت انحراف، در این بازی ماشین سواری وجود ندارد. اگر بخواهیم به دید واقعگرایانه به بازی نگاه کنیم، مشکلات زیادی دارد. در واقع، بازی به درد کسانی می‌خورد که فقط سبک ماشین سواری بازی می‌کنند و از گرن توریسمو 5 و تعقیب داغ هم خسته شده‌اند و خیلی دلش می‌خواسته تجربه‌ای مابین آرکید و شبیه‌سازی تحویل مخاطب بدهد که در هیچ کدام موفق نبوده است. ماشین‌ها اصلا شبیه نمونه‌های واقعی نیستند و بیشتر این حس به کاربران دست می‌دهد که در حال راندن اسباب بازی هستند. طراحی شخصیت‌ها و انیمیشن‌هایشان در حد بازی‌های دهه 90 است و باید اضافه کنم که صداپیشگی ضعیفی هم دارند. البته شخصیت‌های نچسب و صداپیشگی افتضاح در مقابل باگ‌هایی که در بازی یافت می‌شوند به شمار نمی‌آیند. مثلا بازی، با رنگ کردن آپارتمانتان مخالف است چون در بعضی موارد، با این که این امکان در بازی وجود دارد ولی در صورت استفاده، دستگاهتان هنگ می‌کند! تقریبا می‌توان گفت جایی در شهر وجود ندارد که در هم رفتن بافت‌های محیط را مشاهده نکنید و از همه بدتر، جاذبه رودخانه‌های شهری که در آن مسابقه می‌دهید (ایبیزا) بسیار زیاد است و اگر زیاد به آنها نزدیک شوید متوجه می‌شوید که به ناگاه از جاده به رودخانه نقل مکان کرده‌اید! بارها شاهد رقابت ناجوانمردانه خواهید بود که به علت مشکلات فنی به شما تحمیل می‌شود مثلا در ابتدای یک مسابقه، رقیب‌هایتان با سرعتی غیرقابل باور از شما پیشی می‌گیرند و در واقع ظاهرشان مثلا سوبارو است، ولی موتور بوگاتی رویشان سوار است!

خیلی دوست دارم تعریف سازندگان از یک بازی محیط آزاد را بپرسم. محیط باز یعنی آزادی عمل ولی این آزادی عمل در گشت و گذار در «ایبیزا» و بعدها در «هاوایی» محدود است. در واقع هیچ کاری غیر از این که در 4 گوشه نقشه رانندگی کنید نمی‌توانید انجام دهید. شخصیت‌تان فقط در جاهای از پیش تعیین‌شده می‌تواند از ماشین پیاده شود و غیر از گرفتن چند تا عکس و پیدا کردن ماشین‌های پنهان هیچ تعاملی با محیط ندارید. انتظار می‌رفت بتوانیم کارهای بیشتری به غیر از خرید و تیونینگ ماشین‌ها در این نقشه پهناور انجام دهیم. با وجود این همه ایراد، شاید بهترین بخش بازی قسمت چندنفره آن باشد که در آن می‌توانید کمی ‌خوش بگذرانید. مثلا ماشین‌تان را اسپرت کنید. با بقیه کل‌کل کنید و با چراغ زدن، آنها را به مسابقه دعوت کنید. البته همه اینها در صورتی امکان‌پذیر است که سرورهای بازی در شرایط خوبی به سر ببرند و تاخیر نداشته باشند. در کل بازی آن چیزی نیست که در پیش نمایش‌ها از آن سخن گفته می‌شد

رقابت میان کنسول‌ها جدا از تجهیزات سخت‌افزاری، بیشتر به بازی‌های ساخته شده تحت پلتفرم آنها مربوط می‌شود و تنوع بازی در یک کنسول خاص باعث می‌شود آن کنسول موفقیت بیشتری کسب کند. اما هر کنسولی برای خود یک سری بازی‌های اختصاصی دارد‌ و شاید این بازی‌ها هستند که ‌تصمیم‌ می‌گیرند چه بر سر یک کنسول‌ بیاورید. برای مثال بازی اختصاصی کنسول Xbox 360 یعنیHalo محصول شرکت مایکروسافت در میان بازی‌های تیراندازی اول شخص، به عنوان یک پیشرو به حساب می‌آمد و بسیاری از بازیکنان این موضوع را دلیل خوبی برای انتخاب این کنسول می‌دانستند. به طور همزمان کنسول پلی‌استیشن هم بیکار نماند و ترجیح داد که از سری بازی Killzone که در کنسول PS2 قبلا آن را به کار گرفته بود، برای رقابت با Halo این بازی را در کنسولPS3 هم وارد کند. بازی Killzone2 اولین تجربه موفق این بازی درPS3 بود. بازی‌ای که هم از نظر داستانی و هم از نظر شخصیت‌پردازی به زیبایی توانسته بود آبرویPS3 را بخرد و همچنین ویژگی‌های گرافیکی بازی و فضای متفاوت آن از بازی «هیلو» این بازی را به رقیب مهمی‌ برای هیلو تبدیل کرد.

اگر داستان کیلزون را نمی‌دانید برای پیشبرد بازی مشکلی پیش نمی‌آید. با دیدن قیافه انسانی اعضای ISA و اعضای ارتش Helghast که چشمان قرمز رنگشان تنها جزء صورت آنهاست که می‌توان دید و بقیه آن با ماسک پوشیده شده، در می‌یابید که جنگ میان آدم خوب‌ها و آدم بد‌هاست. داستان کیلزون 3 دقیقا بعد از نقطه اتمام داستان در کیلزون 2 شروع می‌شود. تیم ISA که شما رهبری آن را به عهده دارید، اکثر نیروهای خود را از دست داده است. رهبر تیم یعنی Sev که توانست در سری قبل رهبر Helghastها را نابود کند آنها را دچار اختلافات درونی کرده است و این زمانی است که شما باید به نبرد با آنها بروید.

رفتار و طرز مکالمه و همچنین اعمال Helghast‌ها از جزئیات جدید اضافه شده به سری داستان کیلزون است. شما در کیلزون 3 می‌توانید یک لایه بهHelghast‌ها نزدیک تر شوید و بدانید که در جبهه آنها چه می‌گذرد. شخصیت سازی بازی از نقاط قوت داستان به شمار می‌رود، فرقی نمی‌کند از رهبر تیمISA بگیرید تا سرباز‌های دشمن همگی طرز رفتار متفاوتی نسبت به اتفاقات بازی از خودشان بروز می‌دهند. در بسیاری از نقد‌ها گفته شده است که گیمر‌ها از وضعیت داستان بازی ناراضی هستند، خوب به نظر این موضوع برای بازی‌های تیراندازی اول شخص موضوعی کاملا پذیرفته شده است. حداقل اگر Call Of Duty را به عنوان معیار این نوع بازی قرار بدهیم، باید بگویم کیلزون 3 داستان خیلی ناراضی‌کننده‌ای ندارد، به علاوه این‌که به این نکته باید دقت کنیم که پیشروی در بازی کیلزون 3 نیاز به استراتژی خاص خودش را دارد و با حمله بی‌قاعده به دل دشمن نمی‌توان به هدف رسید. این ویژگی در گیم پلی کیلزون 3 که در «کال او دیوتی» و «هیلو» سابقه ندارد را باید تحسین کرد.

اگر سابقه بازی با پلی استیشن را دارید متوجه شده‌اید که دسته‌های پلی‌استیشن به اندازه کافی برای بازی‌های تیراندازی اول شخص راضی‌کننده نیستند، در کیلزون 2 هم شرکت سازنده به این موضوع اشاره کرده بود، اما در کیلزون 3 شرکت سازنده بازی سعی کرده است که گیم پلی قوی‌تری برای بازی ایجاد کند تا کنترل شخصیت‌ها در محیط راحت‌تر صورت گیرد. علاوه بر به کارگیری بسیار زیبای سلاح‌‌ها در کیلزون 3، نوع جدیدی از مبارزه به نام Brutal Melee خلق شده است که با استفاده از آن می‌توانید چند حرکت حمله‌ای را در یک‌جا جمع و پشت سر هم آنها را اجرا کنید که تجربه جدیدی در بازی‌های اول شخص به شمار می‌رود. WASP نام سلاح جدیدی است که با آن می‌توانید به سمت دشمن راکت پرتاب کنید، البته تنها کار آن این نیست بلکه توانایی تیراندازی نیز همراه آن وجود دارد. کیلزون از لحاظ تنوع سلاح حتی در سری‌های قبل هم حرف برای گفتن بسیار داشت به علاوه این‌که در کیلزون3 می‌توانید با چاقوی خود نیز به دشمن حمله کنید. فکر می‌کنم از هیجان‌انگیزترین نقاط بازی فرو کردن چاقو در چشم‌های قرمز «هلگاست»‌ها باشد.

وسایل نقلیه بازی از قسمت‌های دوست داشتنی آن است. از تانک و جیپ و ماشین‌های برف‌روب بگیرید تا «جت‌پک»ها که ماشین تازه خلق شده در بازی است، باعث می‌شود گیم پلی کیلزون 3 از نقاط قوت بازی به شمار بیاید.

شاید جت‌پک‌ها را در دیگر بازی‌ها هم دیده باشید، اما سازندگان کیلزون3 خواسته اند محیط بازی و این دستگاه به نوعی دو بال پرواز برای پیشروی شما در طول بازی باشند و در بسیاری از نقاط مانند گذر از کوه یخ شما نیاز به استفاده از این وسیله را دارید. اما این همه ماجرای کیلزون 3 نیست در حقیقت اصلا کیلزون 3 برای این هدف ساخته نشد که شما ویژگی‌های جدید در بازی‌های اول شخصی تجربه کنید، از همان ابتدا که سازندگان بازی گفتند قرار است تمام قدرت سخت‌افزاریPS3 در اختیار بازی کیلزون 3 باشد معلوم بود قصد به رخ کشیدن فضای بازی و گرافیک آن به دیگر کنسول‌ها وجود دارد. به نظر آنها کاملا به هدفشان رسیده‌اند، چون محیط بازی حقیقتا آدم را متقاعد می‌کند که زیباترین بازی پلی‌استیشن 3 را انجام می‌دهد. می‌دانیم که فضای بازی در سیاره Helghan اتفاق می‌افتد، تمام اجزای صحنه بازی از جمله وسایل نابود شده یا کوه‌های دوردست و آتش‌های شعله‌ور، همه و همه باعث می‌شود فضای بازی آدم را مجذوب خود کند. بخش نسبتا بزرگی از بازی را در جایی که یخبندان است، باید گذراند که در صحنه‌های نبرد میان برف و یخ طراحی فوق‌العاده خودش را نشان می‌دهد. هر چند به نظر فضای بازی باز هم از رقیب خود یعنی هیلو یک مرحله عقب‌تر است.

مولتی پیلر بودن شما نیز در کیلزون 3 تفاوت‌هایی داشته است اگر به صورت آفلاین بخواهید بازی کنید کیلزون 3 صفحه بازی را به 2 قسمت تقسیم می‌کند، این یعنی فقط 2 بازی کننده می‌توانند در بازی پیش بروند، اما مولتی پلیر آنلاین چند نوع مختف دارد: در نوع اول آن می‌توانید در یک نقشه تا 16 بازیکن اضافه کنید و به 2 تیم تقسیم شوید و با یکدیگر مبارزه کنید. در نوع دیگر آن که در آن می‌توانید با حداکثر 26 بازیکن ماموریتی را در یک نقشه بازی به انجام برسانید. البته نوع جدیدی از مولتی پلیر هم به کیلزون 3 اضافه شده است که در آن باید در نقشه بازی بتوانید به پایگاه نیرو‌های رقیب دست پیدا کنید که فکر می‌کنم شما را یاد بازی Battlefield2 بیندازد.

کیلزون 3 بازی است که نمی‌شود از هیچ نقطه آن خرده‌ای گرفت، اگر داستان قوی ندارد باید گفت این مشکل نیز در رقبای کیلزون 3 هم وجود دارد. اما کیلزون 3 را می‌شود به دلیل فضاسازی بسیار زیبا و قابلیت‌های گرافیکی موجود در آن از زیباترین بازیPS3 نامید و بدون شک از بهترین بازی‌های چند نفره خواهد بود.

هر کدام از بازیکنان می‌توانند یک امپراتوری را از میان امپراتوری‌های چین، ایران، روم یا مصر انتخاب کنند. نکته جالب بازی این است که می‌توانید زمان تمدن بازی را از میان دو تمدن عصر وحشی یا عصر امپراتوری انتخاب کنید که با توجه به این تمام فضای بازی تغییر پیدا می‌کند.

حالت‌های مختلفی برای شروع بازی میان شما و رقیبتان وجود دارد. مثلا می‌توانید به صورت یک به یک با اپراتوری رقیب بجنگید یا با ارتش‌های دیگر بازیکنان، هم‌پیمان شوید و با لشگرهای دیگر که با هم متحد شده‌اند بجنگید. در تمام مراحل بازی چه از زمان شروع که در حال ایجاد لشکر جدید هستید تا زمانی که قصد حمله به امپراتوری دیگر را دارید داشتن استراتژی و نقشه، یک ویژگی کلیدی در بازی است. گرافیک و حرکات تعبیه شده در بازی قابل تقدیر است و نقشه بسیار بزرگ آن در میان بازی‌های تحت وب بی‌نظیر است.